WALC WIEDEŃSKI
Walc wiedeński to taniec towarzyski, będący szybszą odmianą walca, należy do światowego programu tanecznego i jako taki jest tańczony na turniejach tańca towarzyskiego. Walc jest tańcem, którego forma i charakter kształtowały się przez długi okres czasu. Początków tego tańca można doszukać się już w XIV wieku, wywodzi się z tańców ludów południowych Niemiec. Swój rozwój zawdzięcza głównie Austrii, gdzie tańce ludowe cieszyły się szczególną popularnością.
Ośrodkami, w których walc wiedeński się rozwijał, były początkowo zajazdy, gospody, oberże, ogrody Wiednia i jego przedmieść. Miejsca te przyciągały ludność miasta, która spragniona rozrywki i wytchnienia, przyczyniała się do rozwoju walca. Nie bez znaczenia (także w późniejszym okresie rozwoju tańca) był fakt, iż walc był tańcem prostym i nieskomplikowanym, nie wymagającym długiej nauki i specjalnego ceremoniału.
Wielką rolę w rozpowszechnianiu się walca należy przypisać małym kapelom muzycznym, które przygrywały ludowi do tańca, wykonując proste melodie. Były to podróżujące zespoły, które początkowo bawiły załogę i podróżnych na statkach, z czasem jednak zeszły na ląd i zyskiwały publikę w nadbrzeżnych zajazdach i ogrodach. Z czasem zaczęły tworzyć się stałe kapele muzyczne, grające w bardziej renomowanych miejscach, które gościły bardziej wymagającą klientelę z wyższych klas. W Wiedniu powstawała coraz większa liczba lokali tanecznych. Szał tańca ogarnął całe miasto.
Na przełomie XVIII i XIX wieku Austria stała się głównym ośrodkiem kulturalnym Europy. Dyktowała nowe trendy i wyznaczała nowe ścieżki, zarówno w muzyce, jak i w tańcu.
Nie zawsze jednak walc wiedeński przyjmowany był pozytywnie. Na początku jego dworskiej kariery zwracano uwagę na jego negatywne aspekty. Mówiono, iż ciągłe wirowanie w tańcu może prowadzić do kłopotów ze zdrowiem. Zgorszenie budził także bliski kontakt ciał tańczących partnerów. W wielu ośrodkach walc stał się tańcem zakazanym. Najpóźniej walc przyjął się w konserwatywnej Anglii.
Na początku XIX wieku ukształtowały się dwa typy walca: wiedeński i francuski. Jednak to właśnie ten pierwszy stał się najdoskonalszą, niezależną formą walca, zarówno jako tańca, jak i utworu muzycznego o charakterze koncertowym. Walc francuski był bardziej skomplikowany, i mniej popularny niż jego wiedeńska odmiana.
Po okresie buntu przeciw takiej formie tańca, walc wiedeński zyskał powszechną akceptację i od połowy XIX wieku stał się nieodłączna częścią balów dworskich w niemalże w całej Europie. Stał się on na wiele lat królem tańców salonowych. Wyparł tym samym menueta, który dotychczas spełniał tę rolę. Wraz z wkroczeniem na salony wiejski charakter tańca zaczął się zmieniać.
Dla rozwoju walca wiedeńskiego nie bez znaczenia była muzyka tworzona przez wybitnych kompozytorów, takich jak chociażby Johann Strauss, Franz Lanner. Ustanowili oni standardy walca wiedeńskiego, sprawili, że zaczął być postrzegany jako bardziej wytworny niż dotychczas. Zmienił się w tym okresie także charakter tańca, a mianowicie zwiększono jego tempo. Stał się on tym samym tańcem wymagającym większych umiejętności, niż jego wcześniejsza, wolniejsza wersja.
Z czasem popularność walca malała. W XX wieku popularność zdobywały nowe, bardziej rytmiczne style taneczne. Jednak to walc jest najstarszym turniejowym tańcem standardowym. To taniec wymagający dużej przestrzeni, gdyż istota tańca jest przede wszystkim ruch obrotowy i wirowanie w tańcu.

WALC ANGIELSKI
Poprzednikami tańca angielskiego były boston (odmiana walca, która ukształtowała się w Stanach Zjednoczonych) i walc wiedeński. Narodził się on w latach 20-tych XX wieku. Walc angielski jest nazywany przez niektórych walcem powolnym.
Walc wiedeński jest tańcem szybkim i wirowym, boston zaś był tańcem powolnym i linearnym. Walc wiedeński tańczony jest po dziś dzień, ten drugi miał swój kres w drugim dziesięcioleciu XX wieku.
Narodziny walca powolnego można przypisać niechęci Anglików do szybkich tańców i nowej generacji tancerzy, którzy preferowali sposób tańczenia upodobniony do chodu. Za prekursora walca powolnego uważany jest angielski nauczyciel tańca Victor Suilvester. Zdobył on w 1922 roku tytuł zawodowego mistrza świata w tańcu towarzyskim, tańcząc między innymi walca w wolnym tempie, w zupełnie innym stylu, niepodobnym do dawniejszego wirowania w miejscu.
Historia walca angielskiego łączy się z powstaniem nowego stylu tańczenia. Powstał on poprzez opracowanie przez angielskich nauczycieli tańca, obserwujących tańczące pary, nowej teorii i techniki tanecznej opartej na prawach naturalnego ruchu ciała.